بعد از نیمهشب صدایی از اتاق پایین به گوشم رسید. من در اتاق بالا تازه هوشم بردهبود. لحظاتی از پروسهی استراحت که انسان ماهیت صدا را تشخیص نمیدهد اما وجودش را چرا. نگران و گیج دویدم پایین تا از سلامت باباومامان مطمئن بشوم و بعد از برخورد با در، نرده، میوههای مستقر توی راهپله و هرچیزی که ساختار مولکولیاش از الگوی جامد پیروی میکرد بالاخره رسیدم پایین درحالیکه تا همینجای کار 70 درصد مجروح شدهبودم و صدهزارتومان خسارت زدهبودم و هیچ دزدی هم نبود. یکی از آن رکوردهایی که منحصرن در اختیار خودم باقی میماند و حتی کسی از چین و تبت و هند نمیتواند جابهجایش کند مگر اینکه بعدوها خودم بتوانم ارتقا بدهم. منشأ آن صدای مشکوک دزد نبود. بابا و مامان داشتند فوتبالدستی بازی میکردند. ساعت یک بامداد. اسمیترین شارح علامهطباطبایی مقابل یکی از خوبان جامعهی خودپزشکپندارانِ بدون مرز نشسته بود. متوجه حضور من شدند و خودشان خندیدند. در لایههای دوم و سوم نگاهشان یک طلب تحسینی پیدا بود. یک انتظار به تشویقشدن و من دوباره از رفتار خودم بدم آمد. لحظهای را که میشد با تحویل یک لبخند به

بابا همهی پتوها و ملحفههای جهان را زیر شکاف در میگذاشت اما یک سرمایی از لای تدابیرش رد میشد و به باطن آدم نفوذ میکرد و مامان میگفت: «تو دونی و خدا این درا رو باز نذار.» هیچ دری باز نبود. همهی درها همیشه بسته بود و سوزی که از در بسته میآمد از سوزی که از در باز میآمد سوزتر بود و آدم در برابرش بیدفاعتر و بخاری خلعسلاحتر و شب شدیدتر. شب خیلی بُنیه داشت. واقعیتی منسجم و بانفوذ و نشکن بود و جریان نیرومندی که بینی و بینالله خیلی بنیه داشت و کسی از جاذبهی آفتاب چشم یاری نداشت و یک غم مسلطی در همهی لحظههای ناب حضور داشت اعم از وقتی که مداد مشکی را بهجهت گذاشتن صداها و نقطهی آخر خط با مداد قرمز عوض میکردی و نوک مداد سرخ میشکست یا وقتی آن چالشهای سفیدرنگ نارنگی را توی زیروبم بخاری مشخصن منافذ سطحی میریختی، وقتی مسافرت خانوادهی آقای هاشمی تمام میشد و دوباره به کازرون و ابتذال زندگی برمیگشتند، وقتی بنزین ماشین آتاری تمام میشد و همهی تفاسیر مادی میگفتند گیماور قطعی است اما ماشین لنگانلنگان به حرکتش ادامه میداد و به دوتا بنزین پشتسرهم میرسید ولی یکه