شفا دادن حضرت بخاری مر درماندگان را

بعد از نیمهشبصدایی از اتاق پایین به گوشم رسید. من در اتاق بالا تازه هوشم بردهبود. لحظاتی ازپروسهی استراحت که انسان ماهیت صدا را تشخیص نمیدهد اما وجودش را چرا. نگران و گیجدویدم پایین تا از سلامت باباومامان مطمئن بشوم و بعد از برخورد با در، نرده، میوههایمستقر توی راهپله و هرچیزی که ساختار مولکولیاش از الگوی جامد پیروی میکردبالاخره رسیدم پایین درحالیکه تا همینجای کار 70 درصد مجروح شدهبودم وصدهزارتومان خسارت زدهبودم و هیچ دزدی هم نبود. یکی از آن رکوردهایی که منحصرن دراختیار خودم باقی میماند و حتی کسیاز چین و تبت و هند نمیتواند جابهجایش کند مگر اینکه بعدوها خودم بتوانم ارتقا بدهم.منشأ آنصدای مشکوک دزد نبود. بابا و مامان داشتند فوتبالدستی بازی میکردند. ساعت یکبامداد. اسمیترین شارح علامهطباطبایی مقابل یکی از خوبان جامعهی خودپزشکپندارانِ بدون مرز نشسته بود. متوجهحضور من شدند و خودشان خندیدند. در لایههای دوم و سوم نگاهشان یک طلب تحسینی پیدابود. یک انتظار به تشویقشدن و من دوباره از رفتار خودم بدم آمد. لحظهای را که میشدبا تحویل یک لبخند به شفا دادن حضرت بخاری مر درماندگان را...

بابا همهی پتوها و ملحفههای جهانرا زیر شکاف در میگذاشت اما یک سرمایی از لای تدابیرش رد میشد و به باطن آدمنفوذ میکرد و مامان میگفت: «تو دونی و خدا این درا رو باز نذار.» هیچ دری باز نبود. همهی درها همیشه بسته بود و سوزیکه از در بسته میآمد از سوزی که از در باز میآمد سوزتر بود و آدم در برابرش بیدفاعترو بخاری خلعسلاحتر و شب شدیدتر. شب خیلی بُنیه داشت. واقعیتی منسجم و بانفوذ ونشکن بود و جریان نیرومندی که بینی و بینالله خیلی بنیه داشت و کسی از جاذبهیآفتاب چشم یاری نداشت و یک غم مسلطی در همهی لحظههای ناب حضور داشت اعم از وقتیکه مداد مشکی را بهجهت گذاشتن صداها و نقطهی آخر خط با مداد قرمز عوض میکردی ونوک مداد سرخ میشکست یا وقتی آن چالشهای سفیدرنگ نارنگی را توی زیروبم بخاریمشخصن منافذ سطحی میریختی، وقتی مسافرت خانوادهی آقای هاشمی تمام میشدودوباره به کازرون و ابتذال زندگی برمیگشتند، وقتی بنزین ماشین آتاری تمام میشدوهمهی تفاسیر مادی میگفتند گیماور قطعی است اما ماشین لنگانلنگان به حرکتشادامه میداد و به دوتا بنزین پشتسرهم میرسید ولی یکه شفا دادن حضرت بخاری مر درماندگان را...